Özellik Avcıları

-

Hayat biraz da kendimizi keşfetme yolculuğu değil mi? Bence öyle.

Mesela ben kendimi yemek yapmayı sevmeyen biri olarak tanımlardım. Geçenlerde mutfak için alışveriş yaptım, sonra güzel bir akşam yemeği hazırladım. Ve fark ettim ki aslında ben yemek yapmaktan keyif alan biriymişim. “Bu zamana kadar hiç yemek yapmadın mı?” sorularınızı duyar gibiyim. Tabii ki yaptım ama keyif aldığımı bu kadar fark etmemiştim.

Aslında, zaten yaptığımız şeylerden gerçekten keyif aldığımızı çoğu zaman fark edemiyoruz.

Bir örnek daha vermem gerekirse, çocukluğumdan beri yazı yazan biriyim ama bunu gerçekten sevdiğimi üniversitede fark ettim. Sosyoloji okumuş bir öğrenci olarak çokça makale yazdım ve yazdıklarımın hocalarım tarafından beğenilmesi, düşüncelerimin insanlara ulaşmasının beni ne kadar mutlu ettiğini fark etmemi sağladı. Bunun sonucunda da bu blogu açtım.

Bazen de henüz kilidi açılmamış özelliklerimiz, sessizce keşfedilmeyi bekliyor.

Zihnimiz hep çok dolu, biliyorum. Fakat koşuşturmamızı biraz kenara bırakabilirsek, keşfetmek üzerine kurulmuş bu hayat düzeninde kendimize biraz daha yakından bakabiliriz.

Kendimize biraz daha yakından baktığımızda, hem bizi şaşırtacak yönlerimizi keşfedebilir hem de zaten sahip olduğumuz özellikleri daha çok sahiplenebiliriz.

O zaman bizim adımız artık “Özellik Avcıları” olsun. Yorumlarda keşfettiğiniz özelliklerinizi okumayı çok isterim. Kim bilir, belki birbirimizin keşiflerinde kendimizden de bir parça buluruz.

Sevgiler.

Yorumlar

  1. GeceMelodisi17 Mayıs 2026 22:30

    Benim aklıma olumsuz bir özellik geldi maalesef sjsjsjsj ben inanılmaz üşengecim 🥲🥲

    YanıtlaSil
  2. Tornado20 Mayıs 2026 15:16

    İnsanoglu büyüdükce keşifleri artar kendinde bu zamanla olan birşey keşfetme yolculu dedigin gibi aynaya net bakarsan bunu hemen kendinde fark edersin neyi merak ettim aslında ben ?şunu merak ettim ben zor birisiydim sert bir görünüm vardi halbuki degilmişim ?

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı