Düşüncenin Ezgisi

Hayatta en çok kim ile mücadele ediyorsunuz? Ben, içimde hiç durmadan beni acımasız bir şekilde eleştiren o ses ile mücadele ediyorum. Sanki içimde bir düşmanla yaşıyor gibiyim. Sürekli bana kızıyor, yaptığım hiçbir şeyi beğenmiyor. Benden neden bu kadar nefret ediyor, bilmiyorum. Bazen o kadar yüksek sesle konuşuyor ki renklerimi alıyor benden. Ama o kadar da insafsız değil; sadece gri de olsa bir renk bırakıyor. Gri rengine de ihtiyaç var bu hayatta, biliyorum. Ama bütün bir hayatı bu renkle nasıl yaşayabilirim? Maviyi özlerim ben, yeşili özlerim. Bu acımasız sesin bir anlamı var mı sizce? Varsa da benim şu an anlayasım yok, açıkçası. Beni bu kadar acımasız eleştiren sese barış ortamı sağlamak gelmiyor içimden. Kaygıyla bir şekilde barıştım belki. Ama bu ses ile el sıkışmak, ahbap olmak istemiyorum. En azından şimdi değil. Ama şu bir gerçek ki, ahbaplık kurmasam bile varlığını kabul etmek durumundayım. Yaşadıklarımdan şunu öğrendim ki; var olan bir şeyi yok saymak, o şeyin varlığını ...

Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...