Düşüncenin Ezgisi

Neden böyle? Ya da neden böyle değil? Bu soruları çok soruyorum kendime. Cevap alabiliyor muyum? Orası biraz karışık. Olan şeyler ve olmayan şeyler o kadar da karmaşık değil aslında. Fakat neden bana bu kadar karmaşık geliyor? Karmaşık olan ben miyim? Gidilecek doğru bir yol arıyorum sürekli. Sanki o yolu bulamazsam hayatımı boşa yaşamış olurmuşum gibi geliyor ama zaten ben bir yoldan gitmiyor muyum? Gittiğim yolu mu sevmiyorum? Bir yavanlık var sanki bir eksiklik. Bir şeyler rayına oturmuyor. En azından ben rayına oturmadığını hissediyorum. Karmaşıklık burada başlıyor işte.  Bir şeylerin rayına oturması ne demek ki? Bu da öğrendiğimiz safsatalardan biri belki de. Benim dışarıdan bakarak "tamam ya bu insanın hayatı rayına oturmuş" dediğim kişiye de bir sormalı hayatı gerçekten rayına oturmuş mu? Önemli olan bir şeylerin rayına oturması mı? Ben tren miyim? Hayatım ray mı? Eee o zaman? Bu treni rayına oturtma sevdası niye? Ben de bilmiyorum. Bir trendir bir raydır tutturmuşum g...

Zaman gerçekten çok enteresan. Dengeler o kadar çabuk değişiyor ki, emin olduğunuz her şeyin zaman içerisinde uğradığı değişime şahitlik ediyorsunuz. En yakınım dediğiniz insanlar en uzağınız olurken, hayatınıza yeni girmiş olan insanlar yoldaşınız olabiliyor. “Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir.” diye bir söz vardır. Yaş aldıkça bunun ne kadar doğru olduğunu çok daha iyi anlıyorum. Dün doğru olanlar bugün değil; dün yanlış olanlar bugün doğru. Dün hayatımda önemli bir yere sahip olan bazı insanlar bugün o yere sahip değil. Nasıl oldu bu? Dün sevgisinden, verdiği değerden emin olduğum o insanlar o yeri nasıl kaybettiler? Çünkü bir şeyler değişti. Sevgi değişti, değer değişti. Dün benim için vazgeçilmez olan bazı insanlar şimdi yolda geçen herhangi birinden farksız bir hâle geldiler. Zaman her defasında hiçbir şeyin sonsuza kadar aynı düzende ilerlemeyeceğini hatırlatıyor bana. Bunu kabul etmekte her ne kadar zorlansam da gerçek bu. Dengeler hiçbir zaman sabit kalmayacak. Ben de bu...

Bazı geceler uykusuz kalırız, vaktimizin çoğunu düşünerek harcarız. Sanki her şey bizim kontrolümüz altındaymış gibi olan biteni yönetmeye çalışırız. Hayat boyu kontrol edebileceğimiz tek şey kendimiziz ki bazen kendimizi de kontrol edemeyebiliriz. Bitmesi gereken bir şey varsa eğer, siz bitmemesi için ne kadar uğraşırsanız uğraşın o şey eninde sonunda biter. Belki bir arkadaşlık, belki bir ilişki. Gitmesi gereken biri varsa siz kalması için ne kadar çabalarsanız çabalayın o kişi gider. Aynı şey sizin içinde geçerli. Eğer gitmesi gereken kişi sizseniz ne olursa olsun eninde sonunda gidersiniz. Hayatın bu kısmında kontrolümüz yok. Çünkü her ne kadar karar mercii biz gibi gözüksekte değiliz aslında. Belki bunun farkında olsaydık geceleri uykusuz kalmazdık ya da vaktimizin çoğunu bunları düşünerek harcamazdık.  Hayatım boyunca içine düştüğüm en büyük yanılgı bu. Çünkü olanlar üzerinde gereğinden fazla kontrol gücüm var zannediyorum. Bu zamana kadar doğru bildiğim şey bu oldu. Bitmesi ...