Denge Treni

-

Neden böyle? Ya da neden böyle değil? Bu soruları çok soruyorum kendime. Cevap alabiliyor muyum? Orası biraz karışık. Olan şeyler ve olmayan şeyler o kadar da karmaşık değil aslında. Fakat neden bana bu kadar karmaşık geliyor? Karmaşık olan ben miyim? Gidilecek doğru bir yol arıyorum sürekli. Sanki o yolu bulamazsam hayatımı boşa yaşamış olurmuşum gibi geliyor ama zaten ben bir yoldan gitmiyor muyum? Gittiğim yolu mu sevmiyorum? Bir yavanlık var sanki bir eksiklik. Bir şeyler rayına oturmuyor. En azından ben rayına oturmadığını hissediyorum. Karmaşıklık burada başlıyor işte. 

Bir şeylerin rayına oturması ne demek ki? Bu da öğrendiğimiz safsatalardan biri belki de. Benim dışarıdan bakarak "tamam ya bu insanın hayatı rayına oturmuş" dediğim kişiye de bir sormalı hayatı gerçekten rayına oturmuş mu? Önemli olan bir şeylerin rayına oturması mı? Ben tren miyim? Hayatım ray mı? Eee o zaman? Bu treni rayına oturtma sevdası niye? Ben de bilmiyorum. Bir trendir bir raydır tutturmuşum gidiyorum. Fakat gayet ortada ki bu işler böyle yürümüyor efenim ve böyle de yürümeyecek. Bir şeyleri sürekli ölçerek, tartarak "aman gittiğim yol doğru mu? Aman hayatım rayına oturmuş mu?" sorgulamaları yaparak yaşanmayacak bu hayat. İlla gelişine yaşayalım da demiyorum tabi. Fakat hesap kitapla da olmaz ki zaten olmuyor. 

Ben yine denge konusuna geldim galiba. Çünkü her sorunun cevabı buna çıkıyor. Treni rayına oturtma sevdası aslında bir denge kurma çabası. Buradan "Dengenin Ezgisi" yazıma da selam olsun. Okumak isteyen olursa sayfamda bulabilirsiniz. Bence hayatı güzel kılan, içinde her şeyden biraz biraz barındıran dengedir. Denge eksikliği belki de bu kadar karmaşık yapıyordur bir şeyleri. Çünkü denge eksikliği duygularımızın, düşüncelerimizin dağınık bir halde kalmasına sebep oluyor. Bu da eşittir huzursuzluk, güvensizlik, kafa karışıklığı. Yani bunlar bozulmuş olan bir dengenin yan etkileri. Eee n'apacağız o zaman? Dengemizi, denge kurmaya çabalamadan kuracağız. Tabi bu her zaman için geçerli değil ama bazen sadece hayatın sıradanlıklarına ihtiyacımız var.  Bir sebep, bir sonuç aramadan hayatı sadece yaşamaya ihtiyacımız var. Öyleyse hepimize denge treninde yolculuk yapabilidiğimiz günler diliyorum.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı