Düşüncenin Ezgisi

Bir arkadaşımla geçenlerde günlük tutmanın güzelliği hakkında konuşuyorduk. Yazdığımız her bir kelimenin geleceğe nasıl da hatıra olarak kaldığından bahsediyorduk. Yaşanan, düşünülen şeyler hiç unutulmaz zannediyoruz ama işin aslı öyle değil. Bundan 1 ay öncesine ait olan herhangi bir yazıya ya da bir fotoğrafa denk geldiğimizde bile o zamana ait ne kadar çok detayı unuttuğumuzu fark edebiliyoruz. Bu yüzden fotoğraflar, günlükler özel bir yer ediniyor insanın hayatında. Geçmişten geleceğe bıraktığımız hatıralar sayesinde yaşarken çok da farkında olmadığımız mutlulukların farkına varıyor, hiç geçmez sandığımız acıların nasıl da geçip gittiğine şahit oluyoruz. İnsan hatıralarıyla güzel. Gerçi geriye dönüp baktığımda beni mutlu etmeyen çok fazla hatıra var ama gün geliyor o hatıralar bile burnumun direğini sızlatabiliyor. Sanırım bu, okulda en haz edilmeyen arkadaşın bile mezun olduktan sonra özlenmesine benziyor. Şu anda yaşanan her şey bir gün hatıra olacak. Bu durum hem üzücü hem de mu...

Sakinlik ne kadar güzel bir şey değil mi? İnsan böyle hafif hissediyor kendini. Ruhu dingin. Kendi dingin. Karmaşa insanı ne kadar yoruyorsa, sakinlik de insanı o kadar dinlendiriyor. Bana kalırsa bu hızlı çağda en çok ihtiyaç duyduğumuz şey sakinlik. Peki sakinliği nerede bıraktık? Trafikte bıraktık. Sosyal medyada bıraktık ya da kalbimizin kırıldığı yerde bıraktık. Bir yerlerde bıraktık işte. O kadar fark etmeden bıraktık ki, tekrardan gidip bulma ihtiyacı duymadık bile. Hayat koşuşturmacadan ibaret. Fakat eskiden de böyle değil miydi? Şu an her şey neden bu kadar hızlı? Bu kadar karmaşık? Şimdi herkesin bildiği cevabı vermeme gerek yok herhalde. Fakat yine de duymak isterseniz söyleyeyim: cevap sosyal medya. Kent yaşamının karmaşasının üstüne bir de sosyal medya eklendi. Neyse, bu konular hakkında konuşmak için yazmıyorum; bu yüzden fazla değinmeyeceğim. Benim asıl değinmek istediğim konu sakinlik. Sadece sakinlik. Çünkü unutmuştum böyle hissetmeyi. Sakince durmanın, sakince düşünme...