Sakinlik

-

Sakinlik ne kadar güzel bir şey değil mi? İnsan böyle hafif hissediyor kendini. Ruhu dingin. Kendi dingin. Karmaşa insanı ne kadar yoruyorsa, sakinlik de insanı o kadar dinlendiriyor. Bana kalırsa bu hızlı çağda en çok ihtiyaç duyduğumuz şey sakinlik.

Peki sakinliği nerede bıraktık? Trafikte bıraktık. Sosyal medyada bıraktık ya da kalbimizin kırıldığı yerde bıraktık. Bir yerlerde bıraktık işte. O kadar fark etmeden bıraktık ki, tekrardan gidip bulma ihtiyacı duymadık bile.

Hayat koşuşturmacadan ibaret. Fakat eskiden de böyle değil miydi? Şu an her şey neden bu kadar hızlı? Bu kadar karmaşık? Şimdi herkesin bildiği cevabı vermeme gerek yok herhalde. Fakat yine de duymak isterseniz söyleyeyim: cevap sosyal medya. Kent yaşamının karmaşasının üstüne bir de sosyal medya eklendi.

Neyse, bu konular hakkında konuşmak için yazmıyorum; bu yüzden fazla değinmeyeceğim. Benim asıl değinmek istediğim konu sakinlik. Sadece sakinlik. Çünkü unutmuştum böyle hissetmeyi. Sakince durmanın, sakince düşünmenin ne kadar kıymetli olduğunu unutmuştum.

Lefebvre, kent yaşamındaki insanların kendilerine, kendilerini fark edecek ve ilham yaratacak anlar yaratmalarını tavsiye etmiştir. Çünkü bu koşuşturmaca içinde en çok kendimizi unutuyoruz. Koşuşturmacadan fırsat bulduğumuz ilk anda da sosyal medyaya kaptırıyoruz kendimizi. Bu yüzden bu kadar zamandan geriye hiçbir şey kalmıyor bize.

Bu yüzdendir ki Lefebvre ve ben aynı fikirdeyiz. Lefebvre kendinize anlar yaratın diyor, ben de o anların neticesinde oluşan sakinliğin tadını çıkarın diyorum. (Lefebvre kim derseniz Fransız bir sosyolog; merak ederseniz araştırabilirsiniz. O da size kalmış.)

Evet dostlar, sonuca gelecek olursak: sakinliğin ne kadar önemli bir şey olduğunu hatırladım ve belki aranızda unutmuş olanlar vardır diye size de hatırlatmak istedim. Sakinlik, durgunluk, dinginlik, sessizlik… Ne şekilde tanımlamak isterseniz isteyin, yeter ki hayatınızda bu tanımlara yer verin.
Ha bir de kendinizi fark edecek, ilham yaratacak anlara yer verin. Bunlar kıymetli şeyler dostlar. Lefebvre ve ben boş konuşmayız, lütfen bunu unutmayın.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı