İçimdeki Pusulalar

-

Hayatta ne kadarız? İnsanların bizi anladığı kadar mı, bizi sevdiği kadar mı? Ya da kendimizi sevdiğimiz kadar mı?

Geçmişte benim için en önemli şey anlaşılmaktı. Bu blogu 2021 yılında açtım ve o zamanki yazılarımı okuduğumda, anlaşılma kaygısıyla çok fazla açıklama yaptığımı fark ediyorum. Sanki her cümlenin yanlış anlaşılmasını engellemeye çalışır gibiydim.

O zamanlar davam buydu: anlaşılmak.

Şu an ise bir davam yok. Sadece kendimi ifade etmek, yolculuğumu ve fikirlerimi paylaşmak hoşuma gidiyor.

Sanırım büyümek, anlaşılmak uğruna verilen çabanın azalması. Bunun inanılmaz özgürleştirici bir tarafı var. İnsanız; paylaşmaya, anlaşılmaya ihtiyaç duyuyoruz tabii ama hayat bundan çok daha fazlası.

Çünkü bir noktadan sonra şunu fark ediyor insan: insanların yorumları kendi tecrübeleriyle doğru orantılı. Bazen biriyle bir konuda konuşurken, aslında karşımızdakinin kendi hayat penceresinden yorum yaptığını fark ediyoruz.

“İnsan başka nasıl yorumlayabilir ki?” diyebilirsiniz belki. Bu da haksız bir soru sayılmaz. Ama büyümek biraz da başka pencerelerin varlığını kabul etmek değil midir?

Tecrübe denilen şey her zaman bizim için doğru bir pusula olmayabilir. O yüzden anlaşılmak için çaba vermek çoğu zaman yorucu. Çünkü herkes kendi elindeki pusulayı en doğru yön sanıyor. Bu yüzden “bakın benim elimde de böyle bir pusula var” demek, her zaman karşılık bulmayabiliyor.

O yüzdendir ki; büyüme sancısına anlaşılmamayı kabul etmek de dahil.

Ama şöyle de bir güzellik var ki, yürüdüğünüz yolda, kendinizi hiç anlatmadan da sizi anlayan insanlarla karşılaşabiliyorsunuz. İşte bunun keyfi bambaşka.

Hayatta ne kadarız biliyor musunuz? Olmak istediğimiz kadarız. Uğruna mücadele ettiğimiz şeyler kadarız. Bazen vazgeçebildiğimiz kadarız. Gerektiğinde elimizdeki pusulaları değiştirme cesareti gösterebildiğimiz kadarız.

Büyümek hem sancılı hem de özgürleştirici bir yolculuk. Özgürleştiren şey ise: zorlayıcı dış etkenlere rağmen kendimizi var etmeyi öğrenmek.

Ben kendi yolculuğumun beni çok daha fazla özgür hissettiren kısmındayım. Elimde bir sürü pusula var ama artık biliyorum; hangisini takip edeceğime, hangi yöne gideceğime her zaman ben karar verebilirim.

Evet, bugün konumuz buydu. Yorum yapmak isterseniz, fikirlerinizi okumayı çok isterim. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

Yorumlar

  1. Tornado23 Mayıs 2026 15:36

    Cesaret , özgüven dürüst oldugun sürüce dağ olsa duramaz

    YanıtlaSil
  2. GeceMelodisi24 Mayıs 2026 17:37

    Benim pusulam da bana ne istediğimi değil ama ne istemediğimi bildiğini söylüyor. O yüzden yönünü bazen değiştiriyorum. Bu bazen çok yoğun duygular hissettiğim yerlerde beni zorluyor ama verdiğimiz karar ne kadar canımızı yaksa da gelecekte bizim için doğru olan olabiliyor...

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı