Kronik Yorgunluk

-

Yorgun bir ruh nasıl dinlenir? Nasıl enerjisini geri kazanır? Belki bir süre sistemini dış etkenlere kapatarak. Belki kendine daha şefkatli yaklaşarak. Belki sadece kendine biraz durma hakkı tanıyarak. 

Çevremizdeki insanlar bazen neden bu kadar yorgun hissettiğimizi anlamayabilir. Ama bana kalırsa asıl mesele, bizim bu yorgunluk hakkında ne düşündüğümüz. Çünkü insan sessizce gelir bu noktaya. Sonra da “Neden bu kadar yorgunum? Neden içimden hiçbir şey yapmak gelmiyor?” sorgulamaları içinde bulur kendini. Tabii bu sorgulamalara ek olarak hayatı kaçırma korkusu ve fırsatları değerlendirememe kaygısı oluşur.

Kronik yorgunluk, bedenimizin “Sistemimde çok fazla yük var” deme şeklidir aslında. Ve aynı zamanda basit bir dinlenme ile geçmeyen, daha farklı bir öz bakım ihtiyacının çağrısıdır. İlk etapta biraz öz şefkat, biraz durma hakkı ve bir süre için enerjimizi minimumda kullanmayı kabullenerek “Şu an için bu kadarını yapabiliyorum” diyebilmek gerekir.

Çünkü kronik yorgunluk yaşayanlar bilir ki en basit şey bile dünyanın en zor görevi gibi hissedilebilir. O yüzden hayatı bir süre kendimizi enerji tasarrufuna alarak yaşamak ve yapabildiğimiz şeyler konusunda kendimizi takdir etmek, ihtiyacımız olan dinlenmeyi sağlayabilir.

Bazen kahvaltı edebildiğimiz, bazen de telefonu 10 dakika bile olsa daha az kullandığımız için kendimizi takdir edebiliriz. Küçük ama etkili yöntemlerle canlılığımızı tekrar kazanabiliriz. Bu yöntemlerin tarafımdan test edilip onaylandığını belirtmek isterim.

Çünkü ben kronik bir yorgunum. Aslına bakarsanız bu durum son zamanlarda değişmeye başladı. Kendimi daha canlı hissediyorum. Hayata karışmak ruhumu yormak yerine tazeliyor. Bu süreçten şunu öğrendim ki: Şefkatin çözemeyeceği çok az şey var. İnsanlara gösterdiğimiz şefkati kendimizden esirgemezsek, hayatta güzel bir ezgiyle dans edebiliriz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı