Hafta Sonu Anksiyetesi: Kaliteli Zaman Geçirme Baskısı

-

Merhaba sevgili okuyucularım, bugün bazı hafta sonlarını kendime nasıl zehir ettiğimden bahsetmek istiyorum. Bütün bir haftanın yorgunluğunu atmak istediğim o kısıtlı hafta sonuna çok yük bindiriyorum. Dışarı mı çıksam, evde mi kalsam, film mi izlesem, kitap mı okusam, instagramda reels mi kaydırsam yoksa sadece duvarları mı seyretsem? Takdir edersiniz ki, bunların hepsini iki güne sığdırmam imkânsız. O iki günü kaliteli geçirmek istiyorum ama kaliteli zaman geçirmek ne demek, önce ona bakalım. Kaliteli zaman geçirmek, bazen evde dinlenmek, bazen dışarı çıkmak bazen de sadece duvarları seyretmek olabilir.

Eskiden nasıldı diye düşünüyorum. Eskiden de hafta sonlarımızı, hatta boş olan her anımızı dolu dolu geçirmeye bu kadar önem verir miydik? Bana kalırsa pandemiden sonra önemli hale gelen bir durum oldu bu. Pandemi zor bir dönemdi. Eve kapandığımız, hayatımızın kısıtlandığı o günlerde, özgür zamanlarımızı yeterince değerlendirmediğimizi fark edip pişmanlık duyduk. Kısıtlamalar bitip özgürlüğümüzü geri aldığımızdan beri de vaktimizi iyi değerlendirmek önem arz eden bir durum haline geldi. O dönemler geride kalmış gibi görünse de, üzerimizde bıraktığı psikolojik izler hâlâ silinmiş değil. Çünkü insanın özgürlüğünün bir anda elinden alınması kolay kabul edilebilir bir durum değil. Bunun bir daha yaşanma ihtimali, içten içe bizi hâlâ korkutuyor olabilir. Bu da haliyle, özgür olduğumuz her anı 'kaliteli' geçirme baskısı yaratıyor.

Artık şundan eminim ki, sadece dinlenmek istediğim zamanlar için kendimi suçlu hissetmeyeceğim. Bu pandemiden sonra oluşan "kaliteli vakit geçirme anksiyetesi" ile yollarımı ayırmak istiyorum. Bence fazlasıyla yol arkadaşlığı yaptık, artık özgürleşme vaktim geldi. 

Neyse canlar, buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim. Sevgiyle kalın ve anksiyeteden uzak bir yaşam sürün.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı