Eski Günlere Özlem

-

 


“Ah nerede o eski ramazanlar” diyerek başlamak istiyorum cümleye. Velhasıl kelam eski günleri özleyecek yaşlara ben de geldim sanırım. Henüz 26 yaşında olsam da geçen zamanın hızlılığından mıdır bilinmez, geçmişi özleyen insanlar kervanına genç yaşıma rağmen katıldım ben de.

Ramazan ayının yaşandığı o öğrencilik yaşlarıma özlem duyuyorum bir süredir. Sabahlara kadar oturduğum, mesajlaşma telaşıydı, sahur telaşıydı derken geceyi sonlandırıp uzun bir uykuya daldığım o zamanları özlüyorum. Bahsettiğim bu zamanlar da ramazan yaz mevsime denk gelirdi. Ah o kavurucu sıcaklarda geçen ramazan ayı. İftardan sonra dondurma yemeye koşulan o kıymetli zamanlar. Küçük arkadaş çevremizle mahallede yaptığımız o iftarlar. 

Büyümek böyle bir şey mi acaba? Büyüdükçe yaşamın tadı mı azalıyor? O zamanlar da yaşamanın başka bir tadı vardı sanki. Yaptığımız muhabbetlerin, yediğimiz dondurmaların, izlediğimiz filmlerin, dinlediğimiz müziklerin başka bir tadı vardı. Büyüdükçe çocukluk çağının o parlak renkleri kayboluyor sanki. 

Her yaşın her dönemin farklı bir güzelliği olduğunu kabul edip, geçmişi bugün de yaşatmaya çalışmamak gerekiyordur belki. Bundan 10 yıl önceki beni özlüyorum ama o zamanlara dönsem hayatın beni mutsuz ettiği tonla şeyden bahsedebilirdim size. 

Yaşadığımız anlar geçmişte kaldığında sanırım daha değerli geliyor insana. Artık ulaşılamaz bir noktada kaldığı için değerli geliyordur belki. Artık lise öğrencisi olamam mesela, o dönemler de yakın arkadaş olduğum ama artık hayatımda olmayan o insanlarla yeniden görüşmeye başlasam bile eskisi gibi olamam. Eskisi gibi sevemem onları. O dönemler iyisiyle kötüsüyle güzeldi fakat bir tekrarı olmayacak artık, tıpkı bugünlerin olmayacağı gibi. Geçmişi özlerken bugünü kaybetmek istemem. Bugünlerin rengi soluk, tadı yavan gelse de ileride bu günlere bakıp “ya ne güzel günlerdi” diyeceğim belki de. Yaşarken fark etmediğim güzellikleri ileride bir sızı ile hatırlamak değil, bugün bir sevinçle kucaklamak isterim. 

Velhasıl kelam dünü özlemekte bir sakınca olmasa da bugünü gölgede bırakmasına izin vermemek gerekiyor ki yaşamdan keyif almaya devam edelim. Okuduğunuz için teşekkür ederim. Sevgiyle kalın.

Yorumlar

  1. GeceMelodisi11 Mart 2024 13:35

    Geçmişteki bir kaç ramazan anısını bana huzur ve mutluluk verdiği için özlesem de şu andaki ben dünkünden daha iyi bence :) ama iftar sonrası arkadaşlarla dondurma almaya koşmak, saat geç olmasına rağmen capcanlı sokaklarda yaz sıcağındaki ılık rüzgarla yürümek özlendi. Hatırlattığın için, bizi o günlere götürdüğün için teşekkürler <3

    YanıtlaSil
  2. Düşüncenin Ezgisi11 Mart 2024 14:01

    Asıl bu değerli yorumun için ben teşekkür ederim 😇 capcanlı o ılık yaz akşamlarının kokusu geldi burnuma, o günler hep özlem ve sevgiyle hatırlanacak :)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı