Dümenin Başında

-


Ne kadar garip değil mi? Herkesin, nasıl yaşamamız gerektiği ile ilgili bir fikri var. Doğduğumuz andan itibaren etrafımızı çevreleyen kurallar silsilesi ile büyüyoruz. Hiç durmadan doğrunun, yanlışın ne olduğunu öğretiyorlar bize. Kaç yaşına gelirsek gelelim bu durum son bulmuyor. 25 yaşındayım ben. Uzun zamandır da kendi doğru ve yanlışlarımı bulmaya çalışıyorum. Çünkü bunları bulmaya ihtiyacım var. Bana en yakın ya da en uzak kişilerin hayatımın çizgilerini belirlemesine izin vermek istemiyorum. Çünkü günün sonunda o çizgiler benim çizgilerim, bu hayat benim hayatım. Yaşanmışlıklar, yaşanacak olanlar, insanlar her ne kadar hayatımın gidişatına zaman zaman yön verse de dümenin başında duran benim. Hep bendim. Hatırlamam, belki de hatırlamanız gereken şey budur.

O dümenin kontrolünü kaybetmemek için hayatımı kontrol altında tutmaya çalıştım ben. Yanlış yöne gitmemek için direndim. Ne rüzgarın akışına bıraktım kendimi ne de dalgaların yarattığı sarsıntılara. Hep en doğrusuna inandığım şeyleri yapmaya çalıştım. Şimdi görüyorum enerjimi ne kadar da boşa harcadığımı. İşte şimdi anlıyorum çıkan en ufak bir pürüzde neden bu kadar üzüldüğümü, karalar bağladığımı. Çünkü başarısız olduğumu hissediyordum. O dümene sıkı sıkıya tutunmuşken, nasıl bir şeyler ters gidebilirdi ki? Nasıl kontrolüm dışında gelişebilirdi bir şeyler? Hayata karşı serzenişim, umutsuzluğum belki de mutsuzluğum bunun yüzünden. Kontrol etmesi imkansız olan şeyleri, kontrol etmeye çalıştığım için. 

O dümenin başında hep ben olacağım bu değişmeyecek. İstediğim yere çevirebilirim o dümeni. Rüzgarın akışına bırakabilirim kendimi ya da dalgaların yarattığı sarsıntılara. Çünkü ne rüzgar ne de dalgalar bir tehdit değil benim için. Ben tehlikede değilim ya da herkes kadar tehlikede herkes kadar güvendeyim. Kim bana bu kadar kontrollü olmayı öğretti, bilmiyorum. Kontrollü olmak benim doğrum zannediyordum. Değilmiş. Bana ait olduğunu zannettiğim ama aslında olmayan diğer düşünceler ve duygular gibi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı