Gelişigüzel Yazı

-


Bir Avm içerisinde oturuyor ve hayatımı sorguluyorum. Tabi bu sorgulamaya Avm içerisinde bir uğultu gibi dolaşan klasik müzikte eşlik ediyor.

Sor, sorgula, cevap bulmaya çalış... Bunları misyon edinmişim kendime. "21. Yüzyılın filozofu" ödülü olsa bana verilebilir. Çünkü bu sorgulamalarım geçmişteki filozofları aratmıyor. Belki de yanlış yüzyılda doğmuşumdur. Ya ben fazlayım bu yüzyıla ya da bu yüzyıl fazla bana. Kim kime fazla ya da eksik bilmiyorum ama ben bir karışığım o kesin.

Ben stres yaptığımda sağ omzumun biraz aşağısında bir ağrı olur. O ağrı stresimin boyutuna göre şiddetlenir. Bu yazıyı şu an o ağrı ile yazıyorum. 

Bu yazının belli başlı bir konusu yok. Öyle yazıyorum işte. Neyi sorguladığımdan ya da kafamı karıştıran cevaplardan bahsetmeyeceğim. Çünkü düşünmekten ve hissetmekten sıkıldığım şeyleri yazıya dökmek istemediğim bir dönemdeyim.

Yeni aldığım rujumu sürdüm Avm'de boş boş oturuyorum, gelip geçen insanları izliyorum. Mağazaların vitrinlerine bakıyorum. Vakkorama mağazasının vitrininin çok güzel olduğunu belirtmeliyim. Kahve de içmeyi düşünüyordum, bu sorgulama halime eşlik etsin diye ama vazgeçtim. Canım istemiyor çünkü. Canımın istemediği şeyleri yapmama özgürlüğünü tanıdım kendime. 

Sevgili dostlar, sonuna kadar okuyan varsa içinizde teşekkürlerimi iletiyorum. Bu gelişigüzel yazıma ortak olduğunuz için mutluyum. Sağ omzumdaki ağrı ve ben için artık eve gitme vakti. Sağlıcakla kalın, hoşcakalın.

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı