İhtimaller Dünyası

-

Hepimiz daha iyinin peşindeyiz. İnsanlar ikiye ayrılmış sanki. Bir tarafta “ya daha iyisi olmazsa?” korkusu ile elindekilere sıkı sıkıya tutunmaya çalışanlar, bir tarafta da “ya daha iyisi olursa?” diye bir türlü elindekilerle yetinemeyenler. Yine dengeyi bıraktık bir yerlerde. Belki de bu kadar mutsuz, bu kadar tatminsiz olmamızın nedeni hayatın normal sandığımız ama aslında normal olmayan bir yerinde durmamızdır. Bu duruma “anormal” diyorum çünkü bana göre aşırılığın tanımı bu. Denge istiyorum. Çünkü ben de bu iki farklı uçta yer alıyorum zaman zaman.

Tabi ki daha iyisini aramakta problem yok fakat daha iyinin peşinden koşarken bazen hayatımızda ki güzellikleri kaçırabiliyoruz ya da “daha iyisi olmaz” korkusu ile içerisinde yer almaktan mutlu olmadığımız bir tabloya hapsediyoruz kendimizi.

Daha iyisini arıyoruz çünkü bir yerlerde bizi bekleyen şu ankinden çok daha iyi şeyler olabilir. Fakat hiç fark ettik mi bilmiyorum, daha iyisini arama yolculuğunun bir sonu yok. Kesin olarak hiçbir zaman “daha iyisi oldu” diyemeyeceğiz. Hayat sınırsız ihtimal ile dolu. Sonu bulunmayan ihtimaller dünyasında kesin bir sonuca ulaşmak mümkün değil.  Daha iyisini aramayalım demiyorum, daha iyisini arama yolculuğunda kendimizi kaybetmeyelim diyorum ya da “daha iyisi olmaz” diye bizi mutsuz eden bir hayatı kabullenmeyelim diyorum. Gerektiğinde daha iyisini arayalım, gerektiğinde bu aramaya bir son verip hayatımızda ki güzelliklerin tadını çıkaralım.

Velhasıl kelam yine dengenin hayatımızda ki önemini hatırlamak ve size de hatırlatmak istedim. Çünkü bana kalırsa her şeyin temelinde “denge” var. Arada bir denge bozulur tabi. O önemli değil. Fakat hayatımızın zemini dengeden uzaksa, bir durup sorgulamak gerekiyor bana kalırsa. O zaman hepimize dengeli günler diliyorum. Okuduğunuz için teşekkür ederim.

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

İçimdeki Pusulalar

-
Resim
Hayatta ne kadarız? İnsanların bizi anladığı kadar mı, bizi sevdiği kadar mı? Ya da kendimizi sevdiğimiz kadar mı? Geçmişte benim için en önemli şey anlaşılmaktı. Bu blogu 2021 yılında açtım ve o zamanki yazılarımı okuduğumda, anlaşılma kaygısıyla çok fazla açıklama yaptığımı fark ediyorum. Sanki her cümlenin yanlış anlaşılmasını engellemeye çalışır gibiydim. O zamanlar davam buydu: anlaşılmak. Şu an ise bir davam yok. Sadece kendimi ifade etmek, yolculuğumu ve fikirlerimi paylaşmak hoşuma gidiyor. Sanırım büyümek, anlaşılmak uğruna verilen çabanın azalması. Bunun inanılmaz özgürleştirici bir tarafı var. İnsanız; paylaşmaya, anlaşılmaya ihtiyaç duyuyoruz tabii ama hayat bundan çok daha fazlası. Çünkü bir noktadan sonra şunu fark ediyor insan: insanların yorumları kendi tecrübeleriyle doğru orantılı. Bazen biriyle bir konuda konuşurken, aslında karşımızdakinin kendi hayat penceresinden yorum yaptığını fark ediyoruz. “İnsan başka nasıl yorumlayabilir ki?” diyebilirsiniz belki...
Devamı