Geç Kalmışlık Hissi

-


Kendimi hayata geç kalmış hissediyorum. Sanki en doğru zamanda en yanlış kararları vermişim, güzel olabilecek her şeyi sabote etmişim, açık yolları kapatmışım, enerji akışını hep olumsuza dönüştürmüşüm gibi hissediyorum. Bu his geçmiyor. Bu his beni ele geçirdikçe hayata daha çok geç kalıyorum gibi hissediyorum.

Can havli ile karar vermek diye bir şey var. Adam akıllı ölçülüp tartılmadan verilen kararlar ki bu kararlar genelde yanlış olur, ha bir de gereğinden fazla düşünüldüğü için verilemeyen kararlar var. Bir şeye hiç kafa yormadan harekete geçmekte yanlış, gereğinden fazla kafa yorarak harekete geçememekte. Bilin bakalım bu iki şeyi sürekli kim yapıyor. Tabi ki ben. Ya can havli ile karar alıyorum ya da çok düşünmekten karar alamıyorum. Ne olacak böyle? Uçlarda takılmamayı öğreneceğim, başka ne olacak? Tabii verdiğim ya da vermediğim her karar yanlış değil. Kendi hakkımı da o kadar yemeyeyim. Fakat yine de bu karar verme, harekete geçme mekanizması biraz arızalı bende. 

Şimdi geç kalmışlıkla bunun ne ilgisi var derseniz eğer öyle bir ilgisi var ki. Çünkü zamanında vermiş olduğumu düşündüğüm yanlış kararlar yüzünden can havli ile doğru kararlar vermeye çalışıyorum ama yanlış kararlar vermeye devam etmiş oluyorum. Sonra yanlış karar vermeyeyim diye daha fazla düşünüp hiç karar veremiyorum. Böyle bir döngü dostlar. Aslına bakarsanız yanlış dediğim kararların da hayatıma öyle ya da böyle bir katkısının olduğunu görüyorum. Fakat sorun şu ki bu geç kalmışlık hissi yüzünden hayatım hakkında sürekli önemli kararlar verip harekete geçme hissiyatı duyuyorum. Belki de yapmam gereken tek şey bu kadar düşünmeyi bırakıp kendimi sürekli karar alma ihtiyacı içinde hissetmemektir. Belki her şey olması gerektiği gibi olmuştur ya da olması gerektiği gibi olacaktır. Ya da hayat, olması gerekenlerden çok daha fazlasıdır. Belki de her şeyi "olması gereken" kılıfına uydurmaya çalışmak insanı gereksiz yere yoran çabadan başka bir şey değildir. Siz siz olun beni telaşa sokan geç kalmışlık hissine kendinizi kaptırmayın. Dediğimi yapın, yaptığımı yapmayın dostlar, bu da benden size naçizane bir dost tavsiyesi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı