Nerede Kalmıştık?

-


Nerede kalmıştık? Nerede kalmıştık diye sordum çünkü çoğumuz bedenen aynı zaman diliminde yaşıyoruz, peki ya ruhen nerede yaşıyoruz? Hepimiz 2021 yılındayız. Haziran ayındayız. Peki ya aklımız, duygularımız, düşüncelerimiz nerede? Kimimiz yıllar önce yaşanmış bir olayda takılı kalmış, kimimiz geçmişte vermiş olduğu yanlış kararlarda ve bu gibi daha pek çok şeyde. "Anı yaşa" diyip duruyorlar ya, bunu demelerinin nedeni bu işte. Takılı kaldığımız yerde yaşamaya o kadar alışıyoruz ki, bir süre sonra bu garip gelmemeye başlıyor. Anı yaşayın derken takılı kaldığınız zaman diliminden kendinizi kurtarın demek istiyorlar aslında. Peki nasıl yapacağız bunu? Anı yaşamak ile ilgili sayısız kaynak var internette. Bu kaynaklara kolayca ulaşırsınız önemli olan nokta bu değil. Bana kalırsa önemli olan nokta, takılı kaldığınız zaman dilimini fark etmeniz. Belki üç yıl öncesi, belki 1 ay öncesi, belki de 2 saat öncesi. Belki yıllar sonrasında takılı kaldınız. Gelecek kaygılarınız yüzünden gece gündüz gelecekle ilgili düşünüyorsunuz ve doğal olarak da belirsiz olan gelecekte yaşıyorsunuz.

Bazı şeyleri o kadar çok duyuyoruz ve okuyoruz ki bir süre sonra gerçek anlamını yitirmeye başlıyor, sıradanlaşıyor. Anı yaşayın, kendinizi sevin gibi birçok cümle yıllardır hayatımızda. Kaçımız bu cümlelerin gerçek anlamına kafa yorduk ki? Biri bize "anı yaşa" dese kaçımız etkilenir ki bu cümleden? Etkilenmekten ziyade "of  başladı yine kişisel gelişim safsatalarına" diye tepki verecek birçok insan tanıyorum ki bazen ben de bu insanlardan biri olabiliyorum. Peki o zaman neden bu yazıyı yazıyorum? Çünkü çoğu insan takılı kaldığı zaman diliminde kendine eziyet ediyor bunu görebiliyorum ki ben de zamanında kendime az eziyet etmedim. Her zaman anı yaşayamayız biliyorum ama bazen çoğu şeyin çözümü bu. Şunu da biliyorum ki bir şeyi fark etmeden onu çözemiyoruz. Geldik mi yine farkındalık konusuna. Neyse dostlar farkındalık konusuna da geldiysek artık dağılabiliriz. O zaman hepimize bol farkındalıklı günler. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı