Zihnimin Karmaşası

-

 


Bu fotoğrafın ismini "Zihnimin Karmaşası" koydum, çünkü zihnimin karıştığı zamanlarda hayata bakış açım aynen bu şekilde oluyor. Bir gözüm kapalı bir gözüm açık. Daha açıklayıcı olmam gerekirse zihnimin karmaşık olduğu zamanlarda bir tarafım hayatın renklerine karışmak isterken bir tarafım yalnız kalmak istiyor. Benim sorunum bu işte. Hani Ahmet Hamdi Tanpınar demiş ya "Ne içindeyim zamanın, ne de büsbütün dışında" diye, ben bu cümleyi "Ne içindeyim hayatın, ne de büsbütün dışında" diyerek değiştiriyor ve kendime uyarlıyorum.

Birkaç ayda bir zihnim karmaşık hale gelir benim. Bir de bu pandemi yüzünden sosyal hayat kalmayınca, evden işe, işten eve derken işler daha da karıştı. Tabi halime şükrediyorum ama 2020 kasımdan, 2021 nisan ayına kadar motivasyonum dibi görmüş durumdaydı. Geçenlerde bir yere tarih atarken hala 2020 yazdığımı farkettim oysaki 2021 yılındayız. Bunu hala kabullenememişim. 2020 kasımdan beri uykuda gibi hissettiğim için 2021'e girdiğimizi idrak edememişim anlaşılan. İdrak konusunda mayıs ayında umut vaat etmeye başladım gibi. Kış uykusundan yavaş yavaş uyanıyorum. 

Zihnimin karmaşasının tek nedeni pandemi değil, çok büyük oran ona ait ama benim zihnim zaten karmaşıklaşmaya meyilli. Her detaya takılır, her konuda stres yapar, çoğu şeyi kafasına takar, hayatı bana zindan etmekte bir numara canım zihnim. "Hayatı kendinize nasıl zindan edersiniz?" diye bir ders açılsa hiç şüphesiz o dersin öğretmeni  ben olabilirim. Yani insanın da en iyi olduğu alan bu olmamalı. Neyse, bu ara hayatı kendime zindan etmemenin yollarını bulmaya başladım gibi. Uzmanlığımın artık "hayatı kendime zindan etmek" alanında olmasını istemiyorum. Bu ara hayatın renklerine karışmak isteyen tarafımla aram daha iyi. Hadi bakalım hayırlısı. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Yılın Ardından

-
Resim
Korkularınız ve kaygılarınız olmasaydı nasıl davranırdınız? Nasıl bir hayatınız olurdu? Bu ara buna kafa yoruyorum. Çünkü gerçekten zor bir yıl geçirdim. Sosyal medyada dolaşan “hiç bu kadar olacak gibi görünen ama olmayan bir yıl” cümlesi kadar doğru az şey okudum. Her şey o kadar tatlı, o kadar akışında başlamıştı ki… Sonra bir anda yere çakıldım. Oradan kalkmam da uzun sürdü. Heves ettiğim her şeyin kursağımda kaldığı, hiç hazır olmadığım değişimlere uyum sağlamak zorunda kaldığım, zorlayıcı bir seneydi. Bu yılın bitiyor olmasına gerçekten seviniyorum. Son zamanlarda işler daha çok yoluna girmeye başladı aslında. Üstümdeki ağırlığın hafiflediği, ruhumun biraz daha rahatladığı, zorlukların yavaş yavaş gevşediği bir dönem. Bunu fark etmek bile iyi geldi. Şimdi bunları neden anlattım? Giriş ve gelişme birbirinden kopuk gibi oldu değil mi? Ama işte konu konuyu açıyor bende. Beni tanıyanlar bu özelliğimi çok iyi bilir. Bu da beni ben yapan şeylerden biri zaten. Konuyu toparlayacak olursa...
Devamı

İç Sıkıntısının Misafirliği

-
Resim
Nedir bu iç sıkıntısının derdi? Neden bana uğrayıp duruyor sürekli? Bana ne anlatmaya çalışıyor? Bazen göğüs kafesimin ortasında nefes almamı zorlaştıran, beni derin düşüncelere sokan bir iç sıkıntısı oluyor. Bazen çok uzun süre misafir oluyor bu iç sıkıntısı, bazen de öyle bir yoklayıp gidiyor. Size de oluyor mu bu? Eskiden bu iç sıkıntısını düşman bellerdim. Nefret ederdim ondan, çünkü o geldikten sonra uzun bir süre hiçbir şey eskisi gibi olmazdı. Şimdilerde ise anlamaya çalışıyorum; bana anlatmaya çalıştığı şeyi duymaya çalışıyorum. İşittiğim kadarıyla, bastırdığım duygu ve düşüncelerden, korkularımdan beni arındırmaya çalışıyor. Beni özgürleştirmeye çalışıyor. Ya da ben şu an çok romantik bakıyorum: Öylesine uğruyor belki, ya da benimle uğraşmayı seviyor. Hayatta her şeyin bir anlamı var mı sizce? Belki de bazen bazı şeylere bir anlam yüklemeden geçip gitmesine izin vermek gerekiyor. İç sıkıntısı da bunlardan biridir belki. Sorguladıkça, anlam bulmaya çalıştıkça misafirlik süresi ...
Devamı

Sessiz Cesaret

-
Resim
Bu aralar içim kıpır kıpır çünkü ilk defa kendime durma hakkı tanıdım. Yıllardır çok fazla çabalıyorum: iş hayatında yer edinmek için, mutlu olacağım bir işte çalışmak için. Ben pandemide mezun olan o şanssız nesildenim. Şanssızlık diyorum çünkü mezun olduktan sonra bir kariyer yolu çizmek çok zor oldu. Aslında öğrencilik yıllarımdan itibaren çalışmaya başlamıştım. Ama öğrenciyken çalıştığınız işten tek beklentiniz para kazanmak, belki biraz da deneyim edinmek oluyor. Mezun olduktan sonra ise işin rengi değişiyor. İşin sadece para kazandırması yeterli olmuyor; orada geçirdiğiniz vaktin değerini, çalıştığınız insanların kalitesini ve yaptığınız işin anlamını sorgulamaya başlıyorsunuz. Ben mezun olduğumdan beri kendimi ait hissettiğim, güçlü özelliklerimi tam anlamıyla kullanabildiğim ve bana gerçekten hitap eden bir işte çalışamadım. Hasbelkader bir yerden başladım, kervanı yolda düzdüm ama o yol hiçbir zaman tam olarak bana doğru gibi hissettirmedi. Zor ortamlarda, zor insanlarla mücad...
Devamı